ขอบอวกาศ

ประเทศไทย 2555 ท่ามกลางความสาละวนบนโลก..มีวิชาๆหนึ่ง ที่ลงทะเบียนโดยวิธีที่ลูกศิษย์เข้าไปกราบฝากตัวกับครู และเขาทั้งหลายเรียกครูว่าคุณครูอย่างสมัครใจ เพราะครู แปลว่าผู้สอนวิชาและผู้ดูแลลูกศิษย์ แยกกับคำว่า อาจารย์ ตรงที่ อาจารย์ คือผู้สอนหนังสือ (ไม่ต้องคอยดูแลลูกศิษย์)

 

 

การที่ครูจะยอมรับศิษย์เป็นลูกศิษย์ในสำนัก ลูกศิษย์จะต้องสำแดงวิชาให้คุณครูเห็น ด้วยการชักปากกาหัวหมึกซึมฟาดฟันไปตามระนาบกระดาษเรียบเรียงอักขระ เป็นคำ เป็นประโยค.. และ 'เป็นชิ้นเป็นอัน'

 

เป็นชิ้นเป็นอันที่ว่า กลายเป็นสมุดจดการบ้านปกหนา ซึ่งคุณครูให้เขียนเรื่องราวร้อยความต่างๆ ฟรีสไตล์ แม้ว่าจะธาตุไฟ เข้าแทรกศิษย์ก็ต้องสำแดงออกมา

 

 

ลูกศิษย์บางคนเป็นลูกหลานชาวนา  เดินทางโดยขนส่งมวลชนมาโดยตลอดชีวิต (ถ้ายังมีทางเกวียนเธอก็ยังคงเดินเรียบทางเกวียน) บางคนเป็นลูกพ่อค้าคหบดี บางคนเป็นลูกเศรษฐี.. แต่ชนชั้นของสำนักที่นี่ไม่แบ่งขั้น

 

 

หญิงสาวอ่อนแอทรุดโทรมเดินทางมาไกล มาฝากตัวเป็นคนสุดท้าย.. เรื่องราวภูมิหลังที่ผ่านมาเจ็บปวด..เธอเรียกมันว่า 'ทุกสิ่งทุกอย่าง'

 

แต่เธอก็ขอบคุณ 'ทุกสิ่งทุกอย่าง' มาโดยตลอด

 

ไม่ว่าจะความยากจน รถติด น้ำท่วม การเมือง สังคม ค่านิยม โรคประจำตัว ฯลฯ

 

เธอเอาความสามารถของเธอมาให้ครูเกลา เหมือนเอามันฝรั่งมาแช่เย็นหั่นทำเฟรนส์ฟราย

 

การบ้านของสำนักนี้คือทุกครั้งที่เจอกัน ทุกคนต้องเล่าเรื่องระหว่าง 7 วันที่ไม่ได้เจอกัน 1 เรื่อง (ย้ำว่าทุกคน)

 

ด้วยความที่เธอคิดว่าพรุ่งนี้เธออาจจะไม่มีชีวิตอยู่ เธอจึงเล่าความหวังสุดท้ายเป็นการบ้าน

 

คุณครูชี้แนะแนวทางให้เธอด้วย 'เชือก'

 

"ถ้ามันจะเศร้าขนาดนั้นก็ให้ไปผูกคอตาย.. ใต้ต้นไม้นอกเรือนชาน มีเชือกป่านผูกอยู่ ..อยากจะไปเมื่อไหร่ก็เชิญ"

 

หญิงสาวรู้ว่าครูไม่ได้หมายถึงความตายโดยตรง.. มันคงเป็นปรัชญาสักอย่างที่เธอตีความมันไม่ออก

 

วันหนึ่งเธอเดินไปที่เชือกนั้น ..

 

มองมัน..

 

ลองเอามือลูบบ่วงที่คล้องกันเป็นวง

 

สิ่งแลกเปลี่ยนที่ได้กลับมาคือความรู้ตัวตนของมือที่จับเชือกนั้นอยู่

 

เธอลองเอาคอคล้องไว้กับเชือก

 

เชือกนั้นรัดคอเธอ บีบหลอดลม ทำให้เธอระลึกได้ว่า เชือกนี้มันอยู่ของมันเฉยๆก็มีความสุขดี ..เธอไม่ควรไปรบกวน.. เธอจึงเอาคอโง่ๆออกจากบ่วงนั้น

 

เธอสูดหายใจอีกครั้ง นั่งอยู่เฉยๆอยู่นาน

 

เมื่อเธอพบว่าตัวเองยังหายใจอยู่..เธอก็ได้คำตอบในความหมายที่คุณครูแนะนำ

 

..นี่คือสิ่งที่ทำให้ 'ทุกสิ่งทุกอย่าง'..มีอยู่ต่อไป..  "ลมหายใจ"